Ministranci – Parafia Michałowice

464864823_949039247256750_7631106568867429353_n

Ministranci i lektorzy

ABC Ministranta i Lektora

Ministranci

„Ministrante” (z łaciny) znaczy „służyć”. Służymy Bogu, kiedy przyczyniamy się do tego, aby liturgia była piękna. Słowo „ministrant” wskazuje szczególnie na służbę we Mszy Świętej.
Ministrant jest POMOCNIKIEM przy sprawowaniu Mszy Świętej i podczas innych nabożeństw liturgicznych. Ministrant usługuje księdzu, gdy przygotowywany jest ołtarz i dary ofiarne potrzebne do ofiary Mszy świętej.
Ministrant jest tym który NIESIE ZNAKI. Ministrant niesie pewne określone przedmioty, które dla liturgii są niezbędne. Są to przedmioty, które dla liturgii mają szczególne znaczenie. One mają ludziom wierzącym coś przedstawić i wskazać na inną rzeczywistość.
Ministrant powinien sam być ZNAKIEM. Ministrant przez służenie wskazuje, że każde nabożeństwo liturgiczne sprawowane w kościele, jest nie tylko sprawą kapłana, lecz sprawą całej parafii i wszystkich wiernych! Ministrant przez swoje służenie pokazuje, że „uczestniczyć w liturgii” to znaczy także współdziałać i współtworzyć ją, czynnie się w niej angażując!

Lektorzy

Lektor jest ustanowiony do wykonywania czytań Pisma Świętego z wyjątkiem Ewangelii. Może on podawać intencje modlitwy powszechnej, a gdy nie ma psałterzysty, może też wykonywać psalm między czytaniami.
Lektor ma własną funkcję w czasie sprawowania Eucharystii i powinien ją spełniać osobiście, choćby byli obecni duchowni. Do funkcji lektora można wybierać nie tylko tych, którzy posiadają odpowiednie możliwości głosowe i odpowiednią dykcję, odwagę i swobodę występowania przed większą zbiorowością, ale przede wszystkim tych, którzy:
– prowadzą właściwy styl chrześcijańskiego życia,
– prowadzą odpowiednie życie sakramentalne,
– są zaangażowani w sprawy Kościoła i rodziny.
Strój lektora przypomina mu o jego powołaniu i naśladowaniu, pod względem myślenia i działania, samego Chrystusa. Podstawowym strojem lektora jest alba. Przez strój lektor wyróżnia się spośród pozostałych ministrantów przy ołtarzu. Strój ma przypominać o godności Dziecka Bożego, zachęcać do naśladowania innych.
Lektor, poza wymienionymi, może spełniać z powodu swojej formacji i wiedzy, różnorakie funkcje w zgromadzeniach liturgicznych. Wszystko uzależnione jest od potrzeb duszpasterskich według zwyczajów miejscowych. Lektorzy mogą kierować porządkiem procesji, zbierać ofiary, wypełniać zadania kościelnego, pouczać ministrantów, pomagać w przygotowaniu większych uroczystości, wykonywać potrzebne prace nad upiększaniem miejsca świętego, dbać o przedmioty liturgiczne, wykonywać odpowiednie dekoracje..

Regulamin i zasady dla Ministranta

Regulamin Ministranta

Wszyscy ministranci, bez wyjątku do asysty zakładają komże i pelerynki, stosownie do obowiązującego koloru liturgicznego (wyjątek stanowią lektorzy posługujący w albach).
Wzorowy ministrant (a tylko dla takich jest miejsce przy ołtarzu), to ten, który stara się być w głębokiej zażyłości z Panem Jezusem, przez częste przyjmowanie Komunii św.
W myśl słów św. Dominika Savio – Patrona ministrantów: Raczej umrzeć, aniżeli zgrzeszyć – zachęcam gorąco ministrantów i lektorów do częstej i regularnej Spowiedzi św.
Ministrant, który nie jest w stanie łaski uświęcającej nie posługuje podczas Eucharystii i Nabożeństw do pateny.
Lektor jest sługą wobec Słowa Bożego, dlatego powinien zawsze dokładnie przygotować tekst Pisma Świętego, który będzie odczytywał.
Posługując przy ołtarzu, bezwzględnie zawsze jestem przykładem dla wiernych.
Bardzo proszę dbać o czystość stroju liturgicznego oraz o czystość rąk, pamiętając o tym, że posługuję Najświętszym Tajemnicom naszej wiary, a w swoje dłonie biorę przedmioty poświęcone kultowi Bożemu.
Przypominam, że zakrystia jest częścią Kościoła, dlatego zachowujemy ciszę, aby oddać naszą cześć Panu Jezusowi w Najświętszym Sakramencie.
Ministrant zaznaczony kolorem czerwonym odpowiedzialny jest za sprawdzenie obecności.
Ministranci zawieszeni w służbie liturgicznej przez miesiąc nie wkładają stroju liturgicznego, lecz przychodzą normalnie w dniu swojego dyżuru, uczestniczą wtedy we Mszy św. stojąc w pierwszej ławce przed ołtarzem. Nieuzasadniona przez rodzica nieobecność powoduje skreślenie z listy ministrantów.
Ministrant jest punktualny: przychodzi najpóźniej do kościoła kwadrans przed wyznaczoną asystą, oraz nie opuszcza zbiórek.
Wobec ministrantów i lektorów nie przestrzegających regulaminu zostaną wyciągnięte konsekwencje!

Regulamin obowiązuje od 8 X 2017 rok, aż do odwołania.

Zasady, których powinien przestrzegać każdy ministrant:

Ministrant kocha Boga i dla Jego chwały wzorowo spełnia swoje obowiązki.
Ministrant służy Chrystusowi w ludziach.
Ministrant zwalcza swoje wady i pracuje nad swoim charakterem.
Ministrant rozwija w sobie życie Boże.
Ministrant poznaje liturgię i żyje nią.
Ministrant wnosi wszędzie prawdziwą radość.
Ministrant przeżywa Boga w przyrodzie.
Ministrant zdobywa kolegów w pracy i zabawie dla Chrystusa.
Ministrant jest pilny i sumienny w nauce i pracy zawodowej.
Ministrant modli się za Ojczyznę i służy jej rzetelną pracą.

Nasi Patroni:

Św. Dominik Savio

Urodził się w pobliżu Turynu, we wiosce Riva di Chieri w Piemoncie – 2 kwietnia 1842 r. Jego ojciec był rzemieślnikiem, a matka krawcową. Chrzest święty odbył się w dniu narodzin. Niebawem ojciec wraz z rodziną przeniósł się do wioski Murialdo. Dominik uczęszczał do szkoły prowadzonej przez miejscowego proboszcza, a potem do szkoły w Castelnuovo d`Asti. Dnia 8 kwietnia 1849 roku w samą Wielkanoc przyjął pierwszą komunię św.

Św. Tarsycjusz

Żył na początku III wieku, w Rzymie – w trudnym czasie, gdy chrześcijanie byli prześladowani za wiarę. Początkowo Tarsycjusz nie wyróżniał się niczym szczególnym, żył tak jak inni młodzi ludzie: uczył się, pomagał rodzicom i miał przy tym czas na odpoczynek i zabawę. Jedyną rzeczą jaka odróżniała go od rówieśników było to, że był chrześcijaninem. Był to czas, gdy wiara w Chrystusa zaczynała się dopiero szerzyć, dlatego dla niektórych było to coś nowego i tym samym niezrozumiałego.

Św. Stanisław Kostka

Św. Alojzy Gonzaga

Urodził się 9 marca 1568 roku w Castiglione delle Stiviere (Włochy) jako najstarszy z ośmiu synów margrabiego Ferdynanda di Castiglione. Jego rodzina należała do najznakomitszych rodów książęcych i marzeniem ojca była kariera rycerska lub dworska dla najstarszego syna. Kiedy Alojzy miał 7 lat, jak sam to później wyznał, przeżył swoje „nawrócenie”. Poczuł niechęć do życia świeckiego i wielką tęsknotę do Pana Boga.